Bugünün seçkisi; ev koleksiyonunu sinematik bir yaşam evrenine çeviren Zara Home iş birliği, hareketi sergi deneyimine dönüştüren Isabel + Helen, zanaat odaklı Giorgetti yorumu ve hospitality tarafında gastronomi ile miras yapı ilişkisini yeniden kuran iki proje üzerine beş kaynaklı okuma sunuyor.
01
Ürün
Zara Home, evi sinematik bir yaşam sahnesi gibi kuruyor
Fotoğraf: Zara Home
Baisi Guadagnino for Zara Home, ev koleksiyonunu tekil ürün lansmanı gibi değil, mobilya, sofra, ışık, koku ve giyim arasında dolaşan geniş bir yaşam senaryosu olarak kuruyor. Luca Guadagnino’nun mekân ve atmosfer kurma refleksi, Stefano Baisi’nin prodüksiyon tasarımı geçmişiyle birleşince koleksiyon daha sinematik bir ev fikrine yaklaşıyor.
Wallpaper*’ın aktardığına göre koleksiyon 26 Eylül’de zarahome.com, zara.com ve seçili mağazalarda satışa çıkacak; aynı tarihte Milan Fashion Week sırasında La Pelota’da iki günlük kamusal bir pop-up ile sunulacak. Bu sunum biçimi, ürünün katalog sayfasından çıkıp ziyaretçinin içine girdiği bir sahneye dönüşmesi açısından dikkat çekici.
Koleksiyonun sandalye, koltuk ve lamba gibi parçaları yalnız form olarak değil, evde kurulacak davranışlar üzerinden okunuyor. Guadagnino ve Baisi’nin yaklaşımı, iyi seçilmiş objelerin kullanıcının kendine dair algısını değiştirebileceği fikrine yaslanıyor; bu da güncel ev tasarımında dekoratif parçadan çok karakter kuran nesne arayışını güçlendiriyor.
02
Sergi
Kinetic tasarım, mağazayı izlenen değil yaşanan alana çeviriyor
Fotoğraf: Maison Shanghai / iF Design image reference
Isabel + Helen, London Design Festival 2026 kapsamında The Conran Shop’ta açılacak Motion Sickness sergisiyle on yıllık stüdyo pratiğini hareket, mekanizma ve analog deney üzerinden özetliyor. Sergi 12-20 Eylül arasında Sloane Square mağazasında görülebilecek ve bitmiş işlerden çok o işlerin arkasındaki düşünme biçimini görünür kılacak.
Stüdyonun işi büyük ölçekli enstalasyonlardan küçük kinetik objelere kadar uzanıyor: Coachella için dev bir rüzgâr değirmeni, Moncler için şişme sahne elemanları, yumurtaları döndürüp dans ettiren küçük mekanizmalar ve optik etkilerle çalışan objeler aynı üretim mantığından besleniyor. Temel mesele, cansız objeye hareket kazandırarak izleyicide fiziksel ve duygusal bir tepki üretmek.
The Conran Shop sunumunda Blimps adlı kinetik optik heykeller, stained birch plywood tabureler ve dönen tuvalin fırçalarla temasından doğan Twister Series işleri satışa da açılacak. Böylece sergi, mağazayı yalnız ürün teşhir alanı olmaktan çıkarıp süreç, oyun, satın alınabilir obje ve kamusal deneyimin birleştiği bir tasarım sahnesine dönüştürüyor.
03
Mobilya
Giorgetti, poufu renk yerine doku ve ışıkla konuşturuyor
Fotoğraf: Giulio Ghirardi / Wallpaper*
Giorgetti’nin Summa poufları, Homo Faber 2026’da Es Devlin’in A Feast of Light yerleştirmesine dahil edilerek mobilyanın bir sanat ve zanaat anlatısına nasıl yerleşebileceğini gösteriyor. Fondazione Giorgio Cini’nin Palladian Refectory mekânında kurulan bu sahnede pouflar dekoratif destek değil, ziyaretçinin deneyimini biçimlendiren sessiz birer eleman olarak çalışıyor.
Summa, ilk bakışta sade bir silindirik pouf gibi görünse de dikey parçalara ayrılıp farklı kumaş ve deri yüzeylerle yeniden birleştirilen karmaşık bir konstrüksiyona sahip. Homo Faber yorumunda renk neredeyse tamamen geri çekiliyor; beyaz kumaş ve deri, formu parlak kontrast yerine doku, gölge ve ışıkla okutuyor.
Bu karar, lüks mobilya anlatısında rengin yerine malzeme derinliğini koyuyor. Işık altında yüzeylerin farklı nüanslar göstermesi, iyi tasarlanmış bir oturma elemanının yalnız ergonomi ya da stil değil, mekânın ritmini ve algısını değiştiren bir malzeme kompozisyonu olabileceğini hatırlatıyor.
04
Hospitality
Yemek kültürü otelin planına ve odasına yayılıyor
Fotoğraf: Appellation Healdsburg / Hotel Designs image reference
Appellation Healdsburg, Sonoma’daki tarım, yemek ve şarap kültürünü otel tasarımının çevresine değil merkezine yerleştiriyor. Interior Design’ın aktardığı projede Maker Room’lar, özel çalışma tezgâhları ve sürgülü cam kapılarıyla tadım, atölye, özel yemek ve yerel zanaatkâr gösterimleri için esnek alanlar olarak tasarlanmış.
The Grange adlı barn karakterli etkinlik alanı, sergi mutfağını merkeze alarak sokak ile chef’s garden arasındaki geçişi açıyor. Böylece mutfak, servis arkasında kalan teknik alan olmaktan çıkıp otelin sosyal omurgasına dönüşüyor; doğa, ürün ve misafir arasındaki ilişki doğrudan mekânsal bir kurguya bağlanıyor.
Odalarda yer alan özel pantriler, soğutuculu çekmeceler, tabak ve çatal-bıçak düzenleri, konaklamayı pasif hizmet alma deneyimiyle sınırlamıyor. Misafire kendi kahvesini, şarabını ve küçük sofra ritüellerini kurma alanı verilmesi, lüks hospitality tasarımında kişisel kullanım senaryosunun giderek daha değerli hale geldiğini gösteriyor.
05
Otel
Cartagena’da miras yapı, katmanlı bir otel iç mekânına dönüşüyor
Fotoğraf: Four Seasons Cartagena
Four Seasons Hotel and Residences Cartagena, Getsemaní bölgesinde 16. yüzyıl manastırı, 1920’ler Club Cartagena yapısı ve farklı tarihi hacimleri 131 odalı bir lüks otel bütününe dönüştürüyor. WATG’nin yürüttüğü adaptif yeniden kullanım süreci, katı miras, imar ve güvenlik koşulları altında ayrı yapıların tek bir konaklama deneyimi olarak bağlanmasını sağlıyor.
Interior Design’a göre Wimberly Interiors, spa dahil tüm iç mekânları yönetirken François Catroux’nun geliştirdiği vizyonu da çağdaş gereksinimlerle tamamladı. Siyah çelik spiral merdiven gibi net çağdaş müdahaleler, İspanyol kolonyal dilinden gelen kemer, avlu ve taş yüzeylerle yan yana durarak yapının tarihini tek döneme indirgemiyor.
Four Seasons’ın kendi açıklamaları da projede yerel sanatçı ve zanaatkâr katkılarına işaret ediyor: heykelsi sıva rölyefler, oda sanatları, mobilya ve tekstil seçimleri, tarihi yapı kabuğunu yalnızca fon olmaktan çıkarıyor. Cartagena örneği, miras otel tasarımında eskiyi korumanın tek başına yetmediğini; yeni katmanların da okunabilir ve güçlü olması gerektiğini gösteriyor.
